دوستی از وقتی کرونا اومده بود مدام استوری شعرهای عاشقانه میگذاشت...یکی اومده زیر استوری گفته توی این شرایط چه دلودماغی داری...بنده خدا در جواب گفتش: عشق ما را نجات میدهد..
راستش هر کسی یه جور خودش را نجات میدهد.
گرچه اون گریزگاه به زعم عدهای نادرست باشد...اما در آن لحظه تنها امکان آدمی میشود...فقط وقتی به خود آمدیم ببینیم انتخاب ما چی بوده یا کدام سمت بوده...
آیا انتخابمان کمکی برای بهتر شدن ما میکند یعنی کمک میکند که با قدرت ادامه بدهیم؟
پس به تاثیر مثبت آن باید دقت کرد.
در هر حال هر کاری هم کنیم باید در جهت نجات ما باشد.
سیگار،نوشیدنیالکلی، ورزش و گاه حتی تیپ زدن و آرایش کردن و خیلی از این کارها را با این انگیزه انجام میدهند
من هم ایمان دارم که:




عشق ما را نجات می دهد...
عشق همچون " واحه " ای است در بیابانی خشک و بی آب و علف برای تشنه ای گم کرده راه...
عشق رمز و راز خلقت است برای انسانی واله و سرگردان...
عشق موتور محرک و عامل تپش قلب انسان است...
و او چه داند که عشق چیست...
و من ایمان دارم که عشق آدمی را نجات خواهد داد...
به امید روزی که بی عشق سر نکنیم...
تفسیر ما از عشق وابسته به تجربه و میزان درک ما از آن است اما خوبه یاد بگیریم که آنرا محدود به این دو هم نکنیم و عشق را سرآغاز نجات، معرفت و شناخت و همهی مفاهیم زیبا بدانیم جهانی که هر لحظه جلوهای از خود به ما نمایان میکند.


ممنون نگاه گرم تان