جالبه امروز یک آذر است. آخرین ماه فصل پاییز.
پاییزی که بخاطر حس عاشقانههایش دوست داشتم اما بر خلاف سالهای قبل، برای من آن حس قدیمی را نداشت. حسی مغناطیسی که انگار از جایی به سوی من فرستاده میشد و بیاراده من را درخود فرو میبرد. و به ضربو زور ورق زدن خاطرات، آتش زیر خاکستر را روشن میکرد. شاید از بقایای گرمای عشقم کلماتی زبانه بکشند و آنها را به نخ قلم بکشم...اصلا فکر نمیکردم روزی بیاید که آمدن و گذر پاییز را متوجه نشوم و به رنگهای زرد، نارنجی و رقص برگهایش فکر نکنم. اتفاقی که فقط در کتابها خوانده بودم و فقط در تصویر ویدیویی دیده بودم. انگار بالاخره دست از تصورات خودم برداشتم و برای اولین بار به همه چیز اجازه دادم به حال طبیعی خود باقی بماند و روح این عشق آرام بگیرد و این قدر خاک گورش را در آذر نلرزانم...