شما چطور..؟

جمعه هفته پیش:

مژگان : تو هم غروبای جمعه دلت میگیره؟

_: سابق آره اما الانا نه..

مژگان : چرا

_: خب اگه میهمان باشد که سرم شلوغه و اگه مههمانی نباشد معمولا با یه برنامه ریزی اوقات رو با خواهرو برادر

پر میکنیم اگه برنامه تفریحی و گشت وگذار باشد که  صبح زود از شهر خارج میشویم و تا بعد از غروب برمی گردیم

که دیگر آنقدر خسته میام که دلم میخاد یه راست به رخت خواب شیرجه بزنم..

اگه خونه باشیم از قبل چندتا فیلم تهیه میکنیم و دورهمی با هم تماشا میکنیم عصرش هم علیرضا و مامان،باباش

میاند و جمع ما رو رونق می بخشد که معمولا شام رو از بیرون میگیریم و دور همی ما تا 12 شب ادامه پیدا میکند..

اما یه کم که گذشت  دیدم همه ماجرا فقط اینایی که گفتم نبوده...

و عمیق تر احساسم رو سرچ کردم و به سرعت بر فراز جمعه های هفته های قبل و ماه های قبل  پرواز کردم..

دیدم سال هاست که این حس از دلم رخت بر بسته است..

آره یادمه از وقتی که قاصدک گرده عشق را به دلم پاشید و شقایق های کویر دلم رو بارور کرد ..این حس

با من غریبه شد...زندگی خیلی زیبا و شیرین تر ا این حرفاست که آنرا به رنگ دلتنگی و گرفتگی کبود و

تلخ ببینیش..

نه اینکه دلم نمیگیره اما منحصر به عصر جمعه نبوده و نیست..

حالا این حس  مث یه علامت هشداره  که  میخادبه من  یه چیزی بگه ..

مث صدای ویبره ی گوشیمه که  نشان دهنده ی  رسیدن یک پیامه..

پس دلگیر نیس و باطیب خاطر به انتظار کشف رازش ..چشم به دهان آن مینشینم..

پس زانوی غم بغل گرفتن ندارد.

 عصر جمعه دیروز:

یه دوست : سلام .چه می کنی با عصر جمعه؟

وقتی متوجه پیامت شدم ..که دیر وقت بود و مناسب ندیدم که مزاحم بشم  ..فکر کردم به این

بهانه یه پست تازه بگذارم و جوابت رو اینجا بخوانی..

کتاب تازه..

برای نوشتن فکر کردم از یه جایی باید شروع کنم  و کتاب "بیماری " بهانه خوبی است

برای این شروع..

                                           

شاید عنوان  کتاب هر کسی را ترغیب به خرید یا خواندن آن نکند اما مرا کنجکاو کردکه بدانم چگونه

کتابی است و نویسنده آن چه هدفی رو دنبال میکند...

راستش نگاه نویسنده  و بررسی بیماری از چند زوایه  دریچه ی تازه ای  را به رویم باز کرد کتاب که

حاوی شرح حال بیماری نویسنده و کاهش تدریجی توانایی‌اش، محدود شدن حضورش در مجالس و

مجامع و ناتوانی در انجام کارها و تفریحات‌اش است...

نویسنده سعی کرده با نگاهی فلسفی و ژرف به بیماری خود تعریف تازه ای بدهد او زبان‌ عینی پزشکی

را برای توصیف‌ بیماری و حال و روز‌ بیمار فقیر می‌بیند، می‌گوید در این زبان صدای خود‌ بیمار چندان

شنیده نمی‌شود و دنیای خاصی که هر بیمار برای خودش دارد نادیده گرفته می‌شود. اعتراضی که او و

بسیاری از بیماران‌ دیگر به نگاه‌ «طبیعت‌باور» و «عینی» دارند این است که بیمار را گاه تا حد‌ یک شیء و «

مورد‌» بی‌عاطفه و احساس تقلیل می‌دهد.

فقدانِ همدلی با بیماریکی از جنبه‌های دردناک و دشوارِ بیماری است، به ویژه در بیماری‌های خاص.علاوه بر

این، تغییرِنگاه در اعضایِ خانوادة بیمار، دوستان و نزدیکانش بررسی می‌شود و اینکه تجربهٔ بیماری‌های

سخت چطور بیمار را از اجتماعش دور یا منزوی می‌کند، پیوندهایی را در زندگی او می‌گسلد و البته در مواردی

هم باعث تقویت روابطش با «خویشاوندانی» حقیقی می‌شود. اینکه بیماری چطور می‌تواند تمامِ طرح‌ها

و برنامه‌های فرد را در زندگی‌اش دگرگون کند و مهم‌تر اینکه چطور می‌توان در کورانِ یک چنین تجربهٔ

سختی معنای زندگی را دریافت؟

کرل با بهره‌گیری از فلسفهٔ باستان و مدرن در پیِ پاسخ به این پرسش‌هاست که چطور می‌شود در عینِ

بیماری روح و جانی سالم داشت و «خوشبخت» بود؟ چطور می‌توان با مسئلهٔ مرگ کنار آمد؟ او با نگاه به

آرای اپیکور، فیلسوفِ یونان باستان، دربارهٔ معنای زندگی و مفهومِ مرگ تلاش می‌کند تا نوعی «فلسفه‌درمانی»

را برای کنار آمدن با این مسائل ارائه دهد.

بیماری اتفاقِ نادر و عجیبی نیست. همهٔ ما به نوعی در مقاطع یا سال‌های متمادی از زندگیمان با آن مواجه

می‌شویم. بیماری چه تجربه‌ای شخصی باشد چه تجربهٔ اطرافیانمان، خواه ناخواه جزئی از زندگیِ ماست.

پس خواندن چنین کتابی به ما چگونگی  مواجهه با بیماری و افراد بیمار را می آموزد تا شاید کمی از رنج

آنها رو بکاهیم.

نقل قول..

هرچند نمی رسد به

دستت  دستم

 یادتو عجیب می کند

سرمستم 

من عاشقم و فلسفه ی من

این است

 دارم به تو فکر می کنم 

پس  هستم

فال نیک...

به گفته دوستی

:زورکی  هم شده بنویس..یواش یواش درست میشه...

منم به یاد بچگیامون که وقتی پی بازی بودم و گاهی پدرم به ضرب و زور و

تشر پای دفتر دستک مدرسه می کشاندمون ..افتادم..

حالا منم کشان کشان دست و انگشتان لجبازم رو گرفته و اومدم  منت کشی

ذهن و خیال...میبینم یه قفل بزرگ و قدیمی زده به در...

و این معناش اینه که  تا فصل پاییز این حوالی بساط شیطنتش براهه ..

پاشنه به همین در می چرخد...

نگاهیی به مدیریت یادداشت های پیشین میکنم..میبینم در طول این دو

هفته  کلی تایپ کردم که نصف و نیمه و ابتر به امان خدا رها شده..شاید یه

وقتی کامل و منتشرکنم..

بخش نظرات را که   میخونم لطف حضور دوستان منو شرمنده ی  خویش میکنند..

راستش همیشه  وقتی به  یاد عزیزی ؛ دوستی لحظاتی رو ماندنی میکنم از خود میپرسم

میشه در این لحظه او هم به یاد من افتاده باشد..؟ البته گاهی که به تلنگر یادی  زنگ زدم

از طرف مقابل شنیدم که از این تصادف خوشحال شده  که او هم در این لحظه به یاد من بوده...

و گفته دل به دل راه داره..فکر میکردم یه تعارفه  ...

یه وقتا هم که به یاد دوستان مجازی می افتم میام میبینم که اون دوست با کامنتی ، ایملی ابراز

لطف کرده....و این نشانه ها دل به دل راه داره  رو تقویت میکند...

چه عالیه که در آن واحد به یاد هم بودیم..ممنونم.

شاعرانه های پاییزی..

 و من

-بی تو-

چه تنها قدم میزنم پاییزم  را

و برگ ها چه زیرکانه سکوتم را درهم مبشکنند.

ثانیه ها چه بی رحمند

وقتی لحظاتم را به چار میخ می کشند

پاییز به وهم بهار برپا می کند

جشن هولی ،

تا به دام اندازد هر که دلباخته...